SP I รักแท้ของฉันมีจริงเพราะเธอ
Rate : 18+
“นะ...น้องปะ....ป้อง เรามะ...ไม่ได้หมายความว่า....อ๊ะ บะ แบบนี้”
คนตัวเล็กถูกพลิกให้หันกับมา ด้านหน้าของทั้งคู่เข้าหากัน ท่าทางที่ล่อแหลมยิ่งกว่าเดิมเมื่อสองขาเรียวที่กำลังวางอยู่ข้างตัวของคนตัวโตกว่าด้านล่าง
เค้ากับน้องปกป้องเคยจูบกัน นี้ไม่ใช่ครั้งแรก
แต่มันแปลกแบบนี้เป็นครั้งแรก
คนตัวเล็กเชิ้ดหน้าขึ้นเมื่อริมฝีปากร้อนผละออกจากปากเล็ก เลื่อนลงไปที่ลำคอขาว ลิ้นร้อนชื้นลากลงไปที่หัวไหล่ ก็จะขบเม้นไหล่ขาวจนเกิดรอย
“แล้วอยากช่วยป้องแบบไหนครับ”
หลังจากพูดจบคนตัวโตก็เริ่มสอดมือเข้าไปด้านในเสื้อบีบเค้นเอวเล็กอีกครั้ง ก่อนจะเลื่อนมาที่ตุ่มเล็กๆด้านที่แข็งขืนสู้มือขึ้นมา กดจูบลงไหล่ขาวอีกครั้ง ขบเม้นแรงขึ้น
“อ๊ะ ... เราแค่ ..น้องปกป้อง อย่าจับเสื้อเราขึ้นมาแบบนี้นะ เราจะ...อ๊ะ อืมม"
คนตัวเล็กยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกริมฝีปากร้อนครอบไปที่ตุมไตสีหวานซะแล้ว
สติปกป้อง = 10%
"ระ... เรา ไม่ดะ ได้ หมาย ความว่าแบบนี้ ...นะ ...น้องปะ ป้อง ฟะ ฟังเราหน่อย"
เสียงเล็กติดขัดยิ่งขึ้นเมื่อมือหนาเริ่มเกี่ยวขอบกางเกงตัวบางของเขาล่นลง เริ่มลูปที่ผิวสะโพกของเขา แต่ริมฝีปากไม่ได้หยุดขบเม้มร่างของขนมปังไม่หยุด
“พูดเลยหนมปัง ป้องฟังอยู่ครับ”
คนตัวสูงไม่ฟังเปล่า เค้าเริ่มจะถอดเสื้อของคนตัวเล็กออกแล้ว
ขนมปังต้องตายแน่ๆ
ไม่เขินตาย
ก็ตัวระเบิดตาย
“เราแค่ อ๊ะ จะร้องเพลงให้ฟัง”
มือใหญ่ชะงักทันที ลูบแผ่นหลังเนียนช้าๆ ก่อนที่จะฝังหน้าคมเข้าไปกับซอกคอหอมๆของคนตัวเล็ก
เขานี้นะ คิดอะไรชั่วๆดีจัง
หนมปังไม่ได้คิดแบบนั้นซะหน่อย
แต่
กลิ่นของขนมปัง
ทำให้เค้าจะเป็นบ้า
"ป้องขอโทษครับ"
"เอ๋ะ ขอโทษอะไรเหรอ?" คนตัวเล็กถามด้วยน้ำเสียงที่แหบพล่า ใช่สิ หนมปังพึงมีอากาศหายใจนิหน่า
“ป้องรู้ว่าหนมยังไม่พร้อม ป้องขาดสติ ป้องขอโทษ” ปกป้องหยุดการกระทำทั้งหมด มองหน้าคนตัวเล็กที่อยู่บนตักเจ้าตัว เริ่มควานหาเสื้อของคนตัวเล็กที่ตัวเองโยนทิ้งไปไกลแค่ไหนก็ไม่รู้ พร้อมกับยังกอดเอวคนตัวเล็กไว้แน่น เพื่อให้อยู่บนตัดของเขาต่อ
เขานี้แย่จริงๆ คนตัวเล็กไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นซักหน่อย
แต่มันก็เคลิ้มอะ
ว่าไม่ได้
ขนมปังมองคนตัวโตที่ควานหาเสื้อของเค้าจนเจอ ภายใต้ไฟสลัว
“แล้ว”
“ครับ”
“เป็นแฟนกันก็ต้องจ้ำจี้กับแฟนใช่ไหม”
คนตัวโตชะงัก ก่อนจะหันมาสบตาคนตัวเล็ก แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยมันทำให้เค้าเอ็นดูคนด้านบนขึ้นมา จนต้องกดจูบลงไปที่ริมฝีปากบางที่ตอนนี้น่าจะเป็นสีแดงกล่ำอย่างแน่นอน
“จะว่ายังนั้นมันก็ใช่แหละมั้ง แต่ถ้าหนมไม่พร้อม ป้องไม่บังคับ แล้วก็ไม่รีบด้วย”
หนมปังเงียบ
ปกป้องมองหน้าคนตัวเล็ก ที่กำลังกรอกตาไปซ้ายทีขวาทีอย่างเอ็นดู เค้ายกยิ้มมุมปากให้กับการประมวณผลคิดวิเคราะห์ของคนตัวเล็ก เดินหน้ากิจกรรมเดิม คือ พยายามกลับตะเข็บเสื้อให้แฟนในความมืด
“เราไม่รู้อ่า ว่าเราพร้อมไหม แต่เรารู้ว่าคนที่เป็นแฟนกันต้องจ้ำจี้กัน”
“..........”
“น้องปกป้องมีอารมณ์ทางเพศแล้วใช่ไหม”
ปกป้องหลุดขำพืด รอยยิ้มกว้างเกิดขึ้นทันที
มันน่าเอ็นดูจังโว้ย คำพูดคำจา
"ตอบเราหน่อยเซ่!"
"เด็กกื้อ ทำไมชอบอยากรู้อยากเห็น" ละสายตาจากเสื้อตัวใหญ่ที่กลับด้านอยากยากเย็นเพราะมองไม่เห็นก่อนจะกดจูบลงแก้มนุ่มทั้งสองข้าง
"เราไม่ใช่เด็กกื้อ เราอยากรู้ หรือว่า เราห้ามรู้เหรอ"
"......"
"....."
"ตอบนิดเดียวก็ได้ เราจะได้ประมวณผลต่อ"
ภายในห้องเงียบลงอีกครั้ง
จะตอบยังไงดีวะเนี่ยตัวกู
“ตอนนั้นมีอยู่ครับ” ปกป้องตอบตามตรง เจ้าหนูจำไมขนมปังถึงกับอ้าปากค้าง เพราะว่ากำลังใช้ความคิดอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้างุดๆ
"คือเรา"
"ครับ"
“ระ...เราอยากช่วย เราต้องทำยังไงได้บ้าง”
“........”
“เราเป็นแฟนน้องปกป้อง ถ้าน้องปกป้องไม่จ้ำจี้เราแล้วจะไปจ้ำจี้ใครเหรอ” คนตัวเล็กถามด้วยสีหน้ากังวล แววตาไหววูบ ก่อนที่ตาใสๆเริ่มมีน้ำตาคลอขึ้นมาบ้างเเล้ว
“ไม่ครับ ไม่จ้ำจี้กับใครครับ” ปกป้องช้อนคางคนตัวเล็กก่อนที่จะประกบปากใส่อวัยวะเดียวกัน
คิดไปไหนของเขากันนะ
“เราเข้าใจถูกจริงๆด้วย แค่คิดภาพน้องกป้องไปจ้ำจีกับคนอื่นเราก็ใจเต้นรัวๆๆ แล้วก็โกรธๆ"
รอยยิ้มเกิดขึ้นกับคนตรงหน้าทันที แม้ว่าขนมปังจะคิ้วขมวดก็ตาม
ปกป้องได้แต่มองใบหน้า หน้าเอ็นดูนั้นอีกครั้ง
สำหรับเขา
เขาอยากจะรักษาความสดใสของหนมปังไว้ให้นานที่สุดเท่าที่เขาจะ(อนทน)ทำได้
และไม่เคยคิดจะไปจ้ำจี้กับใครด้วย
ถ้าไม่ใช่คนตรงหน้า
เค้าก็ไม่อยากยุ่งกับใครอีกเเล้ว
"แล้วๆๆรักษากับแมนเมืองชอบไปจ้ำจี้ใครก็ไม่รู้ สงสารสาวๆพวกนั้นพวกคนนิสัยไม่ดี”
ขนมปังพูดขึ้น
เจ้าตัวยังสงสัยไม่เลิก
“แต่ว่า”
"ครับ"
“ถ้าเราจ้ำจี้กับน้องปกป้องมันจะเป็นยังไงเหรอ”
เอาแล้วตัวกู คำพูดนี้กลับเข้ามาในหัวของปกป้องอีกครั้ง
อยากฟัดอีกเเล้วโว้ย
ศีลที่กำไว้ แม้งแหลกคามือไปแล้ว
“มันจะเจ็บหนม” ปกป้องคิดว่า ทางที่ดี น่าจะขู่เอาไว้ก่อน
“เจ็บมากเลยเหรอ เราขอเจ็บจิ๊ดเดียวได้ไหม”
แหนะ ยังจะต่อรอง
“มันเจ็บจิ๊ดเดียวไม่ได้ไง พรุ่งนี้หนมปังต้องไม่สบายตัว หรือไม่ก็ลุกไม่ขึ้นแน่ๆ” เขาตอบ พร้อมกับกอดคนตัวเล็กซบหน้าเข้าที่ไหล่กว้าง สูดกลิ่นหอมอ่อนๆจากเจ้าตัว
“แล้วทำไมสาวๆของรักษากับแมนเมืองถึงชอบละ เรางง”
“มันจะมีความสุขหลังจากนั้นครับ การจ้ำจี้กันด้วยความรัก มันจะทำให้มีความสุข”
“งั้น”
ตึกตัก
ตึกตัก
ตึกตัก
ห้องเงียบไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของทั้งสองคนที่เต้นไม่เป็นจังหวะ
“....”
“ลองดูก่อนได้ไหม”
“......”
“เราอยากให้น้องปกป้องมีความสุข”
“........”
“เราอยากเป็นคนสร้างความสุขให้น้องปกป้องด้วย”
"......."
"เราต้องทำยังไง"
"......."
"สอนเราหน่อยได้ไหม"
ศีลธรรมถูกขว้างทิ้งไปแล้ว ไปไกลมากเเล้ว
เกิดมาขนมปังก็ไม่เคยเปลือยเปล่าต่อหน้าใครและก็ไม่เคยเจอใครเปลือยต่อหน้าแบบนี้ด้วย
ขนมปังผิวขาวจัดราวกับน้ำนมตอนนี้อยู่ในสภาพที่ไม่เหลือเสื้อผ้าซักชิ้น นอนอยู่บนเตียงนุ่ม เจ้าตัวถูกอุ้มเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ได้ เพราะกำลังมัวเมาอยู่กับรสจูบร้อนๆ ของคนเป็นน้อง คนตัวเล็กพยายามเอามือปิดบังส่วนน่าอายของตัวเอง มือไม้เริ่มวางไม่เป็นที่
ไม่รู้จะปิดตรงไหน เขินไปหมด
ทั้งบน
ทั้งด้านล่าง
เลือกปิดหน้าเเล้วกัน
มือเล็กโดนดึงออกจากจากหน้าเล็ก ก่อนที่จะโดนจูบที่ปากเล็กอีกครั้ง
"มองหน้าป้องหน่อยนะครับ"
"งื้อออ ระ..เราเขิน"
"เดี๋ยวก็ชิน"
ปกป้องชันเข่าขึ้นมองเห็นรูดแก่นกายช้าๆ พร้อมกับมองภาพคนตัวเล็กที่นอนยกขาขึ้น
ผิวขาวๆตัดกับรอยแดงๆที่เค้าทำเอาไว้ เป็นจุดๆทั่วร่างกาย เห็นแล้วความรู้สึกปวดหนึบก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น
ในใจที่เต็มไปด้วยหลากหลายความรู้สึก ปกป้องคิดว่า เค้าจะต้องทำอย่างไรถึงจะทำให้คนตัวเล็กที่กำลังอยู่ใต้ร่างเค้าเจ็บน้อยที่สุด ความกังวลเกิดขึ้นทันที
แต่ตอนนี้เขาหยุดไม่ได้แล้ว
คนตัวโตบีบเจลสีใสที่นิ้ว ป้ายที่ช่องทางจีบสีสดอย่างเบามือเพื่อเบิกทางก่อน ตัวเล็กสะดุ้งเพราะความตกใจ ปกป้องโน้มตัวลง กดจูบที่ริมฝีปากเล็กสอดลิ้นเข้าไปในโพร่งปากเล็ก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นขบเม้นใบหู หวังว่าจะเบี่ยงแบนความเจ็บปวดได้บ้าง เสียงแหบกระซิบให้คนตัวเล็กผ่อนคลาย เมื่อก้านนิ้วยาวค่อยๆสอดเข้าในช่องทางปิดสนิท คนตัวเล็กเกร็งจนนิ้วของเขาขยับต่อไม่ไหว
“หนม เชื่อใจป้องนะครับ ”
"มันจะ....เจ็บ" คนตัวเล็กน้ำตาคลอ
"ผ่อนคลายนะครับ ไม่เกร็งนะ"
"เจ็บอ่าาาา ฮึก"
"ป้องจะเบามือนะครับ แต่ตอนนี้ ผ่อนคลายก่อนนะหนม หายใจเข้าลึกๆ"
"คะ...ค้าบบบ"
เรียวนิ้วยาว สอดเข้าไปในช่องทางรักที่เคยถูกปิดสนิทได้จนหมด แช่ค้างเพื่อให้คนใต้ร่างปรับตัวก่อนจะค่อยๆขยับอย่างเบามือ หนมปังอ้าปากหาเอาอากาศหายใจเข้าไปในปอด แอ่นสะโพกรับก้านนิ้วยาวที่ค่อยๆขยับเข้าออกช้าๆ อาการเจ็บแปลบและจุกเสียดเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่วูบโหว่งที่ท้องน้อย น้ำตาที่ไหลออกจากตากลมโตถูกจูบซับจากคนด้านบน
จากหนึ่งนิ้ว
เป็นสองนิ้ว
จากจังหวะที่เนิบนาบ กลายเป็นจังหวะที่ถี่และหนักหน่วง
"จะ...เจ็บ"
"ขอโทษครับ" ปกป้องหยุดการกระทำ เพื่อให้คนตัวเล็ก ปรับตัวใหม่อีกครั้ง กดจูบที่แก้มใส จมูกโด่งคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง ก่อนจะค่อยๆ เร่งจังหวะขึ้น
“อ๊ะ... น้องปะ..ป้อง เรา เรา อึดอัด” ใบหน้าบิดเบี้ยวที่เกิดขึ้นจากความรู้สึกที่แปลกใหม่ คนด้านบนลูบผิวเนียนที่ขา ไล่พรมจูบไปทั่วร่างกาย
“อึดอัดตรงไหนครับ”
“ตะ ...ตรง.....
"ตรงไหนครับบอกป้องหน่อย"
"ตะ....ตรงน้องช้างน้อย”
"เห็นเเล้วครับ" ปกป้องยิ้ม ก่อนที่จะเริ่มใช้มือ รูดรั้งแท่งเนื้อขนาดพอดีมือของคนที่นอนแอ่นสะโพกให้เค้าอยู่ด้านล่าง ความเสียวซ่านเกิดขึ้นทั้งด้านหน้าและด้านหลัง หนมปังไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอ้าขากว้างขึ้น เหมือนเชื้อเชิญสิ่งที่ใหญ่โตกว่าสองนิ้วเรียวเข้าไป
มองจากด้านบนเเล้ว
เป็นวิวที่ดี
และเป็นปกป้องเองที่อดทนต่อไม่ไหว
ปกป้องดึงนิ้วออกช้าๆ ความรู้สึกโหว่งแทนที่ ปกป้องรูดแก่นกายตัวเองอีกครั้งฉีกซองถุงยางทีเตรียมไว้ช้าๆ ก่อนจะค่อยๆสวมลงกับแก่นกายที่กำลังแข็งตึงได้ที่
เค้าเตรียมของพวกนี้ไว้เผื่อฉุกเฉิน
แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ฉุกเฉิน
มันคือความตั้งใจของทั้งคู่
“หนมจำไว้นะครับ แล้วรอบหน้า ใส่ให้ป้องด้วย”
หนมปังเสหน้าเข้ากับหมอน เพราะถูกจับได้ว่าแอบมอง
หน้าของคนตัวเล็กร้อนเหมือนมีคนเอาพระอาทิตย์มาไว้ต่อหน้าเค้าแล้วตอนนี้
คนด้านบนจับแก่นกายร้อนจ่อเข้าที่ปากทางสีสดที่ตอนนี้เหมือนจะพร้อมกลืนกินความใหญ่โตของเค้าเข้าไป ค่อยๆดันตัวตนของเขาเข้าไปช้าๆ
“อีก...เจ็บ น้องปกป้อง เราเจ็บ”
น้ำตาขอหนมปังทำให้เขาคิ้วขมวด ทั้งสงสาร ทั้งเห็นใจ ทั้งกังวล
ยังไม่พ้นส่วนปลายของแท่งร้อนเลยด้วยซ้ำ
"ไหวไหมครับ ให้ป้องหยุดไหม"
เขาถามคนตัวเล็กที่สั่นอยู่ใต้ร่าง มือหน้าข้างนึง ปาดน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้ม สงสัยถ้าหนมปังไม่ไหว เขาคงต้องหยุดตัวเองให้ได้
"ฮึกก.. มะ ไม่ ต้อง"
"งั้นป้องขอขยับก่อนนะครับ"
"งื้ออ"
ปกป้องค่อยๆดันตัวเองเข้าไปอีกครั้ง ดันตัวเข้าไปให้ลึกอีก พร้อมกับมองหน้าคนใต้ร่างที่กำลังทำหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด
“น้องปกป้อง .... เรา .... เราท้อแท้แล้ว"
คนตัวโตหลุดขำ
เข้ามาได้ครึ่งนึงเเล้ว
“ไม่ทัอแท้ครับ อีกนิดนึงนะหนมปัง จะสุดแล้วครับอีกนิดเดียว”
คนตัวเล็กพยักหน้าทั้งที่น้ำตายังไหลอาบแก้ม ปกป้องรู้สึกผิดเหลือเกิน แต่ตอนนี้เค้าสองคนมาไกลเกินกว่าที่จะหยุดได้แล้ว
ปกป้องขยับตัวอีกครั้ง แต่เพราะช่องทางที่รัดแน่นและตอดรัดทำให้เค้าเผลอกระแทกตัวเข้าไปให้สุด
“อ๊าา”
“ซี๊ดดด” เสียงซี๊ดปาก ของคนด้านบนทำให้คนตัวเล็กหันมอง
ปกป้องแช่แก่นกายค้างไว้ ก่อนจะค่อยๆ เริ่มจังหวะรักของพวกเขาให้เกิดขึ้นปกป้องเริ่มขยับตัวด้วยจังหวะเนิบนาบ ก่อนที่จะเร่งสะโพกขึ้น เสียงคำรามต่ำจากในคอ ทำให้คนตัวเล็กคาดเดาว่าแฟนของเค้าน่าจะมีความสุขมากๆ
“น้องปกป้องมีความสุขไหม”
“มีความสุขครับ”
“งั้นเราดีใจแล้ว”
ปกป้องกดจูบลงบนแก้มใส จังหวะการขยับตัวของเค้าเริ่มถี่มากยิ่งขึ้น
“จะมีความสุขกว่านี้อีกครับ ถ้ามันอยู่ในตัวหนมปังนานๆ” คำพูดลามกเกิดขึ้นหลังจากปกป้องซอยสะโพกถี่ยิบ ทำเอาคนตัวเล็กตาโต
น้องปกป้องของเขาไม่ใช่คนทะลึงซักหน่อยนะ เค้าต้องดุดุน้องซะเเล้ว
“อ๊ะ.. น้องปะ...ป้อง ทะลึง อ๊ะ เบาๆหน่อย” ขนมปัง ปล่อยมือที่กำลังกำผ้าปูที่นอนแน่น ย้ายที่มาเป็นพยายามดันคนด้านบนให้เบาลงหน่อย
“เบาไม่ได้แล้วหนม”
สิ้นเสียงบอกจากคนเป็นน้อง ริมฝีากของเขาก็กดลง ก่อนจะสอดลิ้นดูดดุ้นลิ้นเล็กในโพรงปากชื้น ผละปล่อยเมื่อรู้สึกว่าคนตัวเล็กหายใจไม่ออก ส่งเสียงครางอยู่ในลำคอ
“อ๊ะ อ๊าา"
"ป้องรักหนมนะครับ"
"เราก็รัก อ๊ะ "
“ชื่อไปไหนแล้วครับหนมปัง”
“ปกป้อง อะ อย่าแกล้งเรา”
“อืม แน่นชิบ”
“ปะ ปก ป้อง ทะลึ่งจริงๆด้วย” แรงกระแทกทำเอาคนตัวเล็กขยับตัวไปตามแรง ซึ่งแรงนั้นไม่มีทีท่าว่าจะเบาลงเลย ตอนนี้หนมปังไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้าแบบไหน และส่งเสียงน่าอายแบบไหนออกไป
มือเล็กข้างนึงค่อยๆ เอื้อมมาจับแก้มของคนด้านบนช้าๆ ปกป้องหันไปกดจูบกับฝามือเล็ก ขนมปังมองดูการกระทำนั้นด้วยใจสั่นรัว มันอบอุ่น อบอุ่นไปถึงหัวใจของหนมปังเอามากๆ
"เรารักปกป้องนะ .... รักมากๆ"
"ครับ ป้องก็รักหนมมากๆ"
"อยากเปลี่ยนท่าไหม”
“ทะ..ท่าอะไร”
"เดี๋ยวป้องจัดการเอง หันหลังให้ป้องหน่อยครับ"
ปกป้องถอดแก่นกายออกช้าๆอย่างอ้อยอิ่ง ใช่สิเค้าไม่ได้อยาก ถอดมันออกจากช่องทางรักคับแคบนั้นซะหน่อย ขนมปังถูกจับให้คลานเข่าก่อนที่จะถูกแก่นกายร้อนๆสอดเข้ามาทางช่องทางอีกครั้ง กัดปากด้วยความเสี่ยวกระสัน
หนมปังเริ่มรู้สึกว่าเสียงที่เขาร้องมันดังจนเขาอายเอามากๆ จึงได้แต่กัดริมฝีปากล่างของตัวเองไว้
คนตัวโตที่คุมจังหวะอีกครั้ง กดจูบลงที่แผ่นหลังเนียน สังเกตเห็นว่าคนตัวเล็กหยุดส่งเสียงและส่งเสียงผ่านทางลำคอแทน
ความคิดทะลึงเข้าครอบงำ
เค้าแทรกตัวค้างไว้ นิ้วชี้เกียวที่ปากเล็ก คนตัวเล็กเผยิปากออกด้วยความตกใจก่อน ก่อนจะโดนนิ้วร้อนสอดแทรกเข้าไปในปาก คนตัวเล็กสะดุ้งด้วยความตกใจ
น้องปกป้องกำลังทำอะไร
แงงงงงงงงง
“ร้องออกมาเลยหนมปัง”
“อ๊ะ น้องปกป้องอะ...อย่าแกล้ง ระ..เรา”
“ส่งเสียงออกมาหนมปัง”
“อ๊ะ อ๊ะ”
“ร้องออกมาเลย ป้องชอบ” ปกป้องโน้มตัวลงไปตัดตวงความหวานจากปากเล็กอีกครั้ง สะโพกยังทำงานไม่หยุด ทั้งความเร็วและแรง หลังจากหาเจอจุดอ่อนไหวในตัวคนตัวเล็กได้แล้ว ปกป้องกระแทกแก่นกายเข้าออกอย่างพอใจ เมื่อได้ยินเสียงของคนที่อยู่ใต้ร่างร้องออกมา
ก่อนโน้มตัวแผ่นอกชิดแผ่นหลังเนียน เอื้อมมือรูดแก่นกายขนาดพอดีมือของคนตัวเล็ก รูดขึ้นลงตามจังหวะ
“อืม ปะ ป้อง เรา เรา โหว่งๆ”
“เค้าเรียกว่าเสียวครับ”
“อืมมม”
“บอกป้องหน่อยว่าใครเสียว”
“ระ เรา” คนตัวเล็กพูดเสียงเบา
ทำไมมันน่าอายแบบนี้นะ!!
“เราไหน ป้องไม่ได้มีแฟนชื่อเรา” ปกป้องกระแทกโดนจุดอ่อนไหวซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนต้องจับเอวคนตัวเล็กไว้มั่นๆเพื่อให้เคลื่อนไหวน้อยที่สุดเวลาโดนกระแทก
ตัวบางแค่นี้เอง
“หนม หนมเสียว”
“เก่งมากหนมปัง”
"อืมม อ๊ะ .... อ๊ะ "
"เราหนะ เหนื่อย"
“ป้องจะเสร็จแลัวนะครับ ขออีกแปปนะหนม อดทนหน่อย”
ป้องปกเปลี่ยนเป็นขยับจังหวะที่ช้าลง ดึงแก่นกายออกจนสุดก่อนที่จะกระแทกเข้าไปใหม่ ทำแบบนี้ซ้ำๆจนคนตัวเล็ก ตัวโยนไปตามแรงกระแทก
“อืมมม หนมชอบแบบนี้ไหมครับ”
“อ๊ะ”
“มัน เข้ามะ มา ข้างใน ยะ เยอะ”
“เค้าเรียกว่าลึกครับ”
“อ๊ะ เจ็บ”
“ชอบไหมครับ”
“อืม” ตอนนี้ัวสมองของหนมปังขาวโพลนจนไม่รู้จะคิดคำถามอะไรต่อแล้ว
“งั้นป้องจะเอาเข้าไปลึกๆ”
คนที่ช้อนอยู่ด้านหลัง กระแทกถี่ขึ้นเมื่อรู้สึกว่าตัวเองใกล้ถึงจุดนั้นเต็มที ปกป้องโน้มตัวเข้าห้าคนตัวเล็กแผ่นอกชิดหลังขาวเนียน ซุกหน้าลงที่คอขาว มือข้างนึงจับรูดแก่นกายขนาดพอดีมือ ให้อยู่ในจังหวะเดียวกัน หนมปังร้องออกมากอย่างอดไม่ได้เมื่อถูกปรนเปรอจากทั้งสองทาง
ขนมปังร้องเสียงหลงก่อนที่จะกระตุกตัวปล่อยน้ำรักสีขุ่นออกมาเต็มมือใหญ่ ปกป้องกระแทกอีกไม่กี่ครั้งก็ปลดปล่อยออกมาบ้างและเค้ามั่นใจว่ามันน่าจะลึกที่สุด
ไปต่อกันที่จอยด้วยนะแม่ๆ
“นะ...น้องปะ....ป้อง เรามะ...ไม่ได้หมายความว่า....อ๊ะ บะ แบบนี้”
คนตัวเล็กถูกพลิกให้หันกับมา ด้านหน้าของทั้งคู่เข้าหากัน ท่าทางที่ล่อแหลมยิ่งกว่าเดิมเมื่อสองขาเรียวที่กำลังวางอยู่ข้างตัวของคนตัวโตกว่าด้านล่าง
เค้ากับน้องปกป้องเคยจูบกัน นี้ไม่ใช่ครั้งแรก
แต่มันแปลกแบบนี้เป็นครั้งแรก
คนตัวเล็กเชิ้ดหน้าขึ้นเมื่อริมฝีปากร้อนผละออกจากปากเล็ก เลื่อนลงไปที่ลำคอขาว ลิ้นร้อนชื้นลากลงไปที่หัวไหล่ ก็จะขบเม้นไหล่ขาวจนเกิดรอย
“แล้วอยากช่วยป้องแบบไหนครับ”
หลังจากพูดจบคนตัวโตก็เริ่มสอดมือเข้าไปด้านในเสื้อบีบเค้นเอวเล็กอีกครั้ง ก่อนจะเลื่อนมาที่ตุ่มเล็กๆด้านที่แข็งขืนสู้มือขึ้นมา กดจูบลงไหล่ขาวอีกครั้ง ขบเม้นแรงขึ้น
“อ๊ะ ... เราแค่ ..น้องปกป้อง อย่าจับเสื้อเราขึ้นมาแบบนี้นะ เราจะ...อ๊ะ อืมม"
คนตัวเล็กยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกริมฝีปากร้อนครอบไปที่ตุมไตสีหวานซะแล้ว
สติปกป้อง = 10%
"ระ... เรา ไม่ดะ ได้ หมาย ความว่าแบบนี้ ...นะ ...น้องปะ ป้อง ฟะ ฟังเราหน่อย"
เสียงเล็กติดขัดยิ่งขึ้นเมื่อมือหนาเริ่มเกี่ยวขอบกางเกงตัวบางของเขาล่นลง เริ่มลูปที่ผิวสะโพกของเขา แต่ริมฝีปากไม่ได้หยุดขบเม้มร่างของขนมปังไม่หยุด
“พูดเลยหนมปัง ป้องฟังอยู่ครับ”
คนตัวสูงไม่ฟังเปล่า เค้าเริ่มจะถอดเสื้อของคนตัวเล็กออกแล้ว
ขนมปังต้องตายแน่ๆ
ไม่เขินตาย
ก็ตัวระเบิดตาย
“เราแค่ อ๊ะ จะร้องเพลงให้ฟัง”
มือใหญ่ชะงักทันที ลูบแผ่นหลังเนียนช้าๆ ก่อนที่จะฝังหน้าคมเข้าไปกับซอกคอหอมๆของคนตัวเล็ก
เขานี้นะ คิดอะไรชั่วๆดีจัง
หนมปังไม่ได้คิดแบบนั้นซะหน่อย
แต่
กลิ่นของขนมปัง
ทำให้เค้าจะเป็นบ้า
"ป้องขอโทษครับ"
"เอ๋ะ ขอโทษอะไรเหรอ?" คนตัวเล็กถามด้วยน้ำเสียงที่แหบพล่า ใช่สิ หนมปังพึงมีอากาศหายใจนิหน่า
“ป้องรู้ว่าหนมยังไม่พร้อม ป้องขาดสติ ป้องขอโทษ” ปกป้องหยุดการกระทำทั้งหมด มองหน้าคนตัวเล็กที่อยู่บนตักเจ้าตัว เริ่มควานหาเสื้อของคนตัวเล็กที่ตัวเองโยนทิ้งไปไกลแค่ไหนก็ไม่รู้ พร้อมกับยังกอดเอวคนตัวเล็กไว้แน่น เพื่อให้อยู่บนตัดของเขาต่อ
เขานี้แย่จริงๆ คนตัวเล็กไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นซักหน่อย
แต่มันก็เคลิ้มอะ
ว่าไม่ได้
ขนมปังมองคนตัวโตที่ควานหาเสื้อของเค้าจนเจอ ภายใต้ไฟสลัว
“แล้ว”
“ครับ”
“เป็นแฟนกันก็ต้องจ้ำจี้กับแฟนใช่ไหม”
คนตัวโตชะงัก ก่อนจะหันมาสบตาคนตัวเล็ก แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยมันทำให้เค้าเอ็นดูคนด้านบนขึ้นมา จนต้องกดจูบลงไปที่ริมฝีปากบางที่ตอนนี้น่าจะเป็นสีแดงกล่ำอย่างแน่นอน
“จะว่ายังนั้นมันก็ใช่แหละมั้ง แต่ถ้าหนมไม่พร้อม ป้องไม่บังคับ แล้วก็ไม่รีบด้วย”
หนมปังเงียบ
ปกป้องมองหน้าคนตัวเล็ก ที่กำลังกรอกตาไปซ้ายทีขวาทีอย่างเอ็นดู เค้ายกยิ้มมุมปากให้กับการประมวณผลคิดวิเคราะห์ของคนตัวเล็ก เดินหน้ากิจกรรมเดิม คือ พยายามกลับตะเข็บเสื้อให้แฟนในความมืด
“เราไม่รู้อ่า ว่าเราพร้อมไหม แต่เรารู้ว่าคนที่เป็นแฟนกันต้องจ้ำจี้กัน”
“..........”
“น้องปกป้องมีอารมณ์ทางเพศแล้วใช่ไหม”
ปกป้องหลุดขำพืด รอยยิ้มกว้างเกิดขึ้นทันที
มันน่าเอ็นดูจังโว้ย คำพูดคำจา
"ตอบเราหน่อยเซ่!"
"เด็กกื้อ ทำไมชอบอยากรู้อยากเห็น" ละสายตาจากเสื้อตัวใหญ่ที่กลับด้านอยากยากเย็นเพราะมองไม่เห็นก่อนจะกดจูบลงแก้มนุ่มทั้งสองข้าง
"เราไม่ใช่เด็กกื้อ เราอยากรู้ หรือว่า เราห้ามรู้เหรอ"
"......"
"....."
"ตอบนิดเดียวก็ได้ เราจะได้ประมวณผลต่อ"
ภายในห้องเงียบลงอีกครั้ง
จะตอบยังไงดีวะเนี่ยตัวกู
“ตอนนั้นมีอยู่ครับ” ปกป้องตอบตามตรง เจ้าหนูจำไมขนมปังถึงกับอ้าปากค้าง เพราะว่ากำลังใช้ความคิดอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้างุดๆ
"คือเรา"
"ครับ"
“ระ...เราอยากช่วย เราต้องทำยังไงได้บ้าง”
“........”
“เราเป็นแฟนน้องปกป้อง ถ้าน้องปกป้องไม่จ้ำจี้เราแล้วจะไปจ้ำจี้ใครเหรอ” คนตัวเล็กถามด้วยสีหน้ากังวล แววตาไหววูบ ก่อนที่ตาใสๆเริ่มมีน้ำตาคลอขึ้นมาบ้างเเล้ว
“ไม่ครับ ไม่จ้ำจี้กับใครครับ” ปกป้องช้อนคางคนตัวเล็กก่อนที่จะประกบปากใส่อวัยวะเดียวกัน
คิดไปไหนของเขากันนะ
“เราเข้าใจถูกจริงๆด้วย แค่คิดภาพน้องกป้องไปจ้ำจีกับคนอื่นเราก็ใจเต้นรัวๆๆ แล้วก็โกรธๆ"
รอยยิ้มเกิดขึ้นกับคนตรงหน้าทันที แม้ว่าขนมปังจะคิ้วขมวดก็ตาม
ปกป้องได้แต่มองใบหน้า หน้าเอ็นดูนั้นอีกครั้ง
สำหรับเขา
เขาอยากจะรักษาความสดใสของหนมปังไว้ให้นานที่สุดเท่าที่เขาจะ(อนทน)ทำได้
และไม่เคยคิดจะไปจ้ำจี้กับใครด้วย
ถ้าไม่ใช่คนตรงหน้า
เค้าก็ไม่อยากยุ่งกับใครอีกเเล้ว
"แล้วๆๆรักษากับแมนเมืองชอบไปจ้ำจี้ใครก็ไม่รู้ สงสารสาวๆพวกนั้นพวกคนนิสัยไม่ดี”
ขนมปังพูดขึ้น
เจ้าตัวยังสงสัยไม่เลิก
“แต่ว่า”
"ครับ"
“ถ้าเราจ้ำจี้กับน้องปกป้องมันจะเป็นยังไงเหรอ”
เอาแล้วตัวกู คำพูดนี้กลับเข้ามาในหัวของปกป้องอีกครั้ง
อยากฟัดอีกเเล้วโว้ย
ศีลที่กำไว้ แม้งแหลกคามือไปแล้ว
“มันจะเจ็บหนม” ปกป้องคิดว่า ทางที่ดี น่าจะขู่เอาไว้ก่อน
“เจ็บมากเลยเหรอ เราขอเจ็บจิ๊ดเดียวได้ไหม”
แหนะ ยังจะต่อรอง
“มันเจ็บจิ๊ดเดียวไม่ได้ไง พรุ่งนี้หนมปังต้องไม่สบายตัว หรือไม่ก็ลุกไม่ขึ้นแน่ๆ” เขาตอบ พร้อมกับกอดคนตัวเล็กซบหน้าเข้าที่ไหล่กว้าง สูดกลิ่นหอมอ่อนๆจากเจ้าตัว
“แล้วทำไมสาวๆของรักษากับแมนเมืองถึงชอบละ เรางง”
“มันจะมีความสุขหลังจากนั้นครับ การจ้ำจี้กันด้วยความรัก มันจะทำให้มีความสุข”
“งั้น”
ตึกตัก
ตึกตัก
ตึกตัก
ห้องเงียบไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของทั้งสองคนที่เต้นไม่เป็นจังหวะ
“....”
“ลองดูก่อนได้ไหม”
“......”
“เราอยากให้น้องปกป้องมีความสุข”
“........”
“เราอยากเป็นคนสร้างความสุขให้น้องปกป้องด้วย”
"......."
"เราต้องทำยังไง"
"......."
"สอนเราหน่อยได้ไหม"
ศีลธรรมถูกขว้างทิ้งไปแล้ว ไปไกลมากเเล้ว
.
.
.
.
.
.
เกิดมาขนมปังก็ไม่เคยเปลือยเปล่าต่อหน้าใครและก็ไม่เคยเจอใครเปลือยต่อหน้าแบบนี้ด้วย
ขนมปังผิวขาวจัดราวกับน้ำนมตอนนี้อยู่ในสภาพที่ไม่เหลือเสื้อผ้าซักชิ้น นอนอยู่บนเตียงนุ่ม เจ้าตัวถูกอุ้มเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ได้ เพราะกำลังมัวเมาอยู่กับรสจูบร้อนๆ ของคนเป็นน้อง คนตัวเล็กพยายามเอามือปิดบังส่วนน่าอายของตัวเอง มือไม้เริ่มวางไม่เป็นที่
ไม่รู้จะปิดตรงไหน เขินไปหมด
ทั้งบน
ทั้งด้านล่าง
เลือกปิดหน้าเเล้วกัน
มือเล็กโดนดึงออกจากจากหน้าเล็ก ก่อนที่จะโดนจูบที่ปากเล็กอีกครั้ง
"มองหน้าป้องหน่อยนะครับ"
"งื้อออ ระ..เราเขิน"
"เดี๋ยวก็ชิน"
ปกป้องชันเข่าขึ้นมองเห็นรูดแก่นกายช้าๆ พร้อมกับมองภาพคนตัวเล็กที่นอนยกขาขึ้น
ผิวขาวๆตัดกับรอยแดงๆที่เค้าทำเอาไว้ เป็นจุดๆทั่วร่างกาย เห็นแล้วความรู้สึกปวดหนึบก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น
ในใจที่เต็มไปด้วยหลากหลายความรู้สึก ปกป้องคิดว่า เค้าจะต้องทำอย่างไรถึงจะทำให้คนตัวเล็กที่กำลังอยู่ใต้ร่างเค้าเจ็บน้อยที่สุด ความกังวลเกิดขึ้นทันที
แต่ตอนนี้เขาหยุดไม่ได้แล้ว
คนตัวโตบีบเจลสีใสที่นิ้ว ป้ายที่ช่องทางจีบสีสดอย่างเบามือเพื่อเบิกทางก่อน ตัวเล็กสะดุ้งเพราะความตกใจ ปกป้องโน้มตัวลง กดจูบที่ริมฝีปากเล็กสอดลิ้นเข้าไปในโพร่งปากเล็ก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นขบเม้นใบหู หวังว่าจะเบี่ยงแบนความเจ็บปวดได้บ้าง เสียงแหบกระซิบให้คนตัวเล็กผ่อนคลาย เมื่อก้านนิ้วยาวค่อยๆสอดเข้าในช่องทางปิดสนิท คนตัวเล็กเกร็งจนนิ้วของเขาขยับต่อไม่ไหว
“หนม เชื่อใจป้องนะครับ ”
"มันจะ....เจ็บ" คนตัวเล็กน้ำตาคลอ
"ผ่อนคลายนะครับ ไม่เกร็งนะ"
"เจ็บอ่าาาา ฮึก"
"ป้องจะเบามือนะครับ แต่ตอนนี้ ผ่อนคลายก่อนนะหนม หายใจเข้าลึกๆ"
"คะ...ค้าบบบ"
เรียวนิ้วยาว สอดเข้าไปในช่องทางรักที่เคยถูกปิดสนิทได้จนหมด แช่ค้างเพื่อให้คนใต้ร่างปรับตัวก่อนจะค่อยๆขยับอย่างเบามือ หนมปังอ้าปากหาเอาอากาศหายใจเข้าไปในปอด แอ่นสะโพกรับก้านนิ้วยาวที่ค่อยๆขยับเข้าออกช้าๆ อาการเจ็บแปลบและจุกเสียดเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่วูบโหว่งที่ท้องน้อย น้ำตาที่ไหลออกจากตากลมโตถูกจูบซับจากคนด้านบน
จากหนึ่งนิ้ว
เป็นสองนิ้ว
จากจังหวะที่เนิบนาบ กลายเป็นจังหวะที่ถี่และหนักหน่วง
"จะ...เจ็บ"
"ขอโทษครับ" ปกป้องหยุดการกระทำ เพื่อให้คนตัวเล็ก ปรับตัวใหม่อีกครั้ง กดจูบที่แก้มใส จมูกโด่งคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง ก่อนจะค่อยๆ เร่งจังหวะขึ้น
“อ๊ะ... น้องปะ..ป้อง เรา เรา อึดอัด” ใบหน้าบิดเบี้ยวที่เกิดขึ้นจากความรู้สึกที่แปลกใหม่ คนด้านบนลูบผิวเนียนที่ขา ไล่พรมจูบไปทั่วร่างกาย
“อึดอัดตรงไหนครับ”
“ตะ ...ตรง.....
"ตรงไหนครับบอกป้องหน่อย"
"ตะ....ตรงน้องช้างน้อย”
"เห็นเเล้วครับ" ปกป้องยิ้ม ก่อนที่จะเริ่มใช้มือ รูดรั้งแท่งเนื้อขนาดพอดีมือของคนที่นอนแอ่นสะโพกให้เค้าอยู่ด้านล่าง ความเสียวซ่านเกิดขึ้นทั้งด้านหน้าและด้านหลัง หนมปังไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอ้าขากว้างขึ้น เหมือนเชื้อเชิญสิ่งที่ใหญ่โตกว่าสองนิ้วเรียวเข้าไป
มองจากด้านบนเเล้ว
เป็นวิวที่ดี
และเป็นปกป้องเองที่อดทนต่อไม่ไหว
ปกป้องดึงนิ้วออกช้าๆ ความรู้สึกโหว่งแทนที่ ปกป้องรูดแก่นกายตัวเองอีกครั้งฉีกซองถุงยางทีเตรียมไว้ช้าๆ ก่อนจะค่อยๆสวมลงกับแก่นกายที่กำลังแข็งตึงได้ที่
เค้าเตรียมของพวกนี้ไว้เผื่อฉุกเฉิน
แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ฉุกเฉิน
มันคือความตั้งใจของทั้งคู่
“หนมจำไว้นะครับ แล้วรอบหน้า ใส่ให้ป้องด้วย”
หนมปังเสหน้าเข้ากับหมอน เพราะถูกจับได้ว่าแอบมอง
หน้าของคนตัวเล็กร้อนเหมือนมีคนเอาพระอาทิตย์มาไว้ต่อหน้าเค้าแล้วตอนนี้
คนด้านบนจับแก่นกายร้อนจ่อเข้าที่ปากทางสีสดที่ตอนนี้เหมือนจะพร้อมกลืนกินความใหญ่โตของเค้าเข้าไป ค่อยๆดันตัวตนของเขาเข้าไปช้าๆ
“อีก...เจ็บ น้องปกป้อง เราเจ็บ”
น้ำตาขอหนมปังทำให้เขาคิ้วขมวด ทั้งสงสาร ทั้งเห็นใจ ทั้งกังวล
ยังไม่พ้นส่วนปลายของแท่งร้อนเลยด้วยซ้ำ
"ไหวไหมครับ ให้ป้องหยุดไหม"
เขาถามคนตัวเล็กที่สั่นอยู่ใต้ร่าง มือหน้าข้างนึง ปาดน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้ม สงสัยถ้าหนมปังไม่ไหว เขาคงต้องหยุดตัวเองให้ได้
"ฮึกก.. มะ ไม่ ต้อง"
"งั้นป้องขอขยับก่อนนะครับ"
"งื้ออ"
ปกป้องค่อยๆดันตัวเองเข้าไปอีกครั้ง ดันตัวเข้าไปให้ลึกอีก พร้อมกับมองหน้าคนใต้ร่างที่กำลังทำหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด
“น้องปกป้อง .... เรา .... เราท้อแท้แล้ว"
คนตัวโตหลุดขำ
เข้ามาได้ครึ่งนึงเเล้ว
“ไม่ทัอแท้ครับ อีกนิดนึงนะหนมปัง จะสุดแล้วครับอีกนิดเดียว”
คนตัวเล็กพยักหน้าทั้งที่น้ำตายังไหลอาบแก้ม ปกป้องรู้สึกผิดเหลือเกิน แต่ตอนนี้เค้าสองคนมาไกลเกินกว่าที่จะหยุดได้แล้ว
ปกป้องขยับตัวอีกครั้ง แต่เพราะช่องทางที่รัดแน่นและตอดรัดทำให้เค้าเผลอกระแทกตัวเข้าไปให้สุด
“อ๊าา”
“ซี๊ดดด” เสียงซี๊ดปาก ของคนด้านบนทำให้คนตัวเล็กหันมอง
ปกป้องแช่แก่นกายค้างไว้ ก่อนจะค่อยๆ เริ่มจังหวะรักของพวกเขาให้เกิดขึ้นปกป้องเริ่มขยับตัวด้วยจังหวะเนิบนาบ ก่อนที่จะเร่งสะโพกขึ้น เสียงคำรามต่ำจากในคอ ทำให้คนตัวเล็กคาดเดาว่าแฟนของเค้าน่าจะมีความสุขมากๆ
“น้องปกป้องมีความสุขไหม”
“มีความสุขครับ”
“งั้นเราดีใจแล้ว”
ปกป้องกดจูบลงบนแก้มใส จังหวะการขยับตัวของเค้าเริ่มถี่มากยิ่งขึ้น
“จะมีความสุขกว่านี้อีกครับ ถ้ามันอยู่ในตัวหนมปังนานๆ” คำพูดลามกเกิดขึ้นหลังจากปกป้องซอยสะโพกถี่ยิบ ทำเอาคนตัวเล็กตาโต
น้องปกป้องของเขาไม่ใช่คนทะลึงซักหน่อยนะ เค้าต้องดุดุน้องซะเเล้ว
“อ๊ะ.. น้องปะ...ป้อง ทะลึง อ๊ะ เบาๆหน่อย” ขนมปัง ปล่อยมือที่กำลังกำผ้าปูที่นอนแน่น ย้ายที่มาเป็นพยายามดันคนด้านบนให้เบาลงหน่อย
“เบาไม่ได้แล้วหนม”
สิ้นเสียงบอกจากคนเป็นน้อง ริมฝีากของเขาก็กดลง ก่อนจะสอดลิ้นดูดดุ้นลิ้นเล็กในโพรงปากชื้น ผละปล่อยเมื่อรู้สึกว่าคนตัวเล็กหายใจไม่ออก ส่งเสียงครางอยู่ในลำคอ
“อ๊ะ อ๊าา"
"ป้องรักหนมนะครับ"
"เราก็รัก อ๊ะ "
“ชื่อไปไหนแล้วครับหนมปัง”
“ปกป้อง อะ อย่าแกล้งเรา”
“อืม แน่นชิบ”
“ปะ ปก ป้อง ทะลึ่งจริงๆด้วย” แรงกระแทกทำเอาคนตัวเล็กขยับตัวไปตามแรง ซึ่งแรงนั้นไม่มีทีท่าว่าจะเบาลงเลย ตอนนี้หนมปังไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้าแบบไหน และส่งเสียงน่าอายแบบไหนออกไป
มือเล็กข้างนึงค่อยๆ เอื้อมมาจับแก้มของคนด้านบนช้าๆ ปกป้องหันไปกดจูบกับฝามือเล็ก ขนมปังมองดูการกระทำนั้นด้วยใจสั่นรัว มันอบอุ่น อบอุ่นไปถึงหัวใจของหนมปังเอามากๆ
"เรารักปกป้องนะ .... รักมากๆ"
"ครับ ป้องก็รักหนมมากๆ"
"อยากเปลี่ยนท่าไหม”
“ทะ..ท่าอะไร”
"เดี๋ยวป้องจัดการเอง หันหลังให้ป้องหน่อยครับ"
ปกป้องถอดแก่นกายออกช้าๆอย่างอ้อยอิ่ง ใช่สิเค้าไม่ได้อยาก ถอดมันออกจากช่องทางรักคับแคบนั้นซะหน่อย ขนมปังถูกจับให้คลานเข่าก่อนที่จะถูกแก่นกายร้อนๆสอดเข้ามาทางช่องทางอีกครั้ง กัดปากด้วยความเสี่ยวกระสัน
หนมปังเริ่มรู้สึกว่าเสียงที่เขาร้องมันดังจนเขาอายเอามากๆ จึงได้แต่กัดริมฝีปากล่างของตัวเองไว้
คนตัวโตที่คุมจังหวะอีกครั้ง กดจูบลงที่แผ่นหลังเนียน สังเกตเห็นว่าคนตัวเล็กหยุดส่งเสียงและส่งเสียงผ่านทางลำคอแทน
ความคิดทะลึงเข้าครอบงำ
เค้าแทรกตัวค้างไว้ นิ้วชี้เกียวที่ปากเล็ก คนตัวเล็กเผยิปากออกด้วยความตกใจก่อน ก่อนจะโดนนิ้วร้อนสอดแทรกเข้าไปในปาก คนตัวเล็กสะดุ้งด้วยความตกใจ
น้องปกป้องกำลังทำอะไร
แงงงงงงงงง
“ร้องออกมาเลยหนมปัง”
“อ๊ะ น้องปกป้องอะ...อย่าแกล้ง ระ..เรา”
“ส่งเสียงออกมาหนมปัง”
“อ๊ะ อ๊ะ”
“ร้องออกมาเลย ป้องชอบ” ปกป้องโน้มตัวลงไปตัดตวงความหวานจากปากเล็กอีกครั้ง สะโพกยังทำงานไม่หยุด ทั้งความเร็วและแรง หลังจากหาเจอจุดอ่อนไหวในตัวคนตัวเล็กได้แล้ว ปกป้องกระแทกแก่นกายเข้าออกอย่างพอใจ เมื่อได้ยินเสียงของคนที่อยู่ใต้ร่างร้องออกมา
ก่อนโน้มตัวแผ่นอกชิดแผ่นหลังเนียน เอื้อมมือรูดแก่นกายขนาดพอดีมือของคนตัวเล็ก รูดขึ้นลงตามจังหวะ
“อืม ปะ ป้อง เรา เรา โหว่งๆ”
“เค้าเรียกว่าเสียวครับ”
“อืมมม”
“บอกป้องหน่อยว่าใครเสียว”
“ระ เรา” คนตัวเล็กพูดเสียงเบา
ทำไมมันน่าอายแบบนี้นะ!!
“เราไหน ป้องไม่ได้มีแฟนชื่อเรา” ปกป้องกระแทกโดนจุดอ่อนไหวซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนต้องจับเอวคนตัวเล็กไว้มั่นๆเพื่อให้เคลื่อนไหวน้อยที่สุดเวลาโดนกระแทก
ตัวบางแค่นี้เอง
“หนม หนมเสียว”
“เก่งมากหนมปัง”
"อืมม อ๊ะ .... อ๊ะ "
"เราหนะ เหนื่อย"
“ป้องจะเสร็จแลัวนะครับ ขออีกแปปนะหนม อดทนหน่อย”
ป้องปกเปลี่ยนเป็นขยับจังหวะที่ช้าลง ดึงแก่นกายออกจนสุดก่อนที่จะกระแทกเข้าไปใหม่ ทำแบบนี้ซ้ำๆจนคนตัวเล็ก ตัวโยนไปตามแรงกระแทก
“อืมมม หนมชอบแบบนี้ไหมครับ”
“อ๊ะ”
“มัน เข้ามะ มา ข้างใน ยะ เยอะ”
“เค้าเรียกว่าลึกครับ”
“อ๊ะ เจ็บ”
“ชอบไหมครับ”
“อืม” ตอนนี้ัวสมองของหนมปังขาวโพลนจนไม่รู้จะคิดคำถามอะไรต่อแล้ว
“งั้นป้องจะเอาเข้าไปลึกๆ”
คนที่ช้อนอยู่ด้านหลัง กระแทกถี่ขึ้นเมื่อรู้สึกว่าตัวเองใกล้ถึงจุดนั้นเต็มที ปกป้องโน้มตัวเข้าห้าคนตัวเล็กแผ่นอกชิดหลังขาวเนียน ซุกหน้าลงที่คอขาว มือข้างนึงจับรูดแก่นกายขนาดพอดีมือ ให้อยู่ในจังหวะเดียวกัน หนมปังร้องออกมากอย่างอดไม่ได้เมื่อถูกปรนเปรอจากทั้งสองทาง
ขนมปังร้องเสียงหลงก่อนที่จะกระตุกตัวปล่อยน้ำรักสีขุ่นออกมาเต็มมือใหญ่ ปกป้องกระแทกอีกไม่กี่ครั้งก็ปลดปล่อยออกมาบ้างและเค้ามั่นใจว่ามันน่าจะลึกที่สุด
ไปต่อกันที่จอยด้วยนะแม่ๆ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น