L A S A G N A (Songkran Special) บรรยาย + CUT

L A S A G N A (Songkran Special)J T x J J 

Rate : 18+
SEEVIEW

บรรยากาศที่น่าอึดอัดระหว่างเค้ากับจอมทัพ เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก
เค้าไม่ใช่เป็นคนขี้งอนเท่าไหร่(มั้ง)ส่วนจอมทัพก็ค่อนข้างเอ่อออ....จะเรียกยังไงดี 

ไม่ค่อยโกรธเค้าเท่าไหร่

ตลอดระยะเวลาที่รู้จักกันมาเกิน 10 ปี มันก็มีสถานะการณ์น่าอึดอัดแบบนี้อยู่บ้าง ไม่บ่อยนัก
แต่ครั้งนี้รู้สึกได้ถีงความมึนตึงที่เกิดขึ้นจากคนด้านข้าง

ง้อจอมทัพทำไมมันยากแบบนี้วะ

ทีตัวเค้าเองยังไม่ง้อยากขนาดนี้เลย

“จอมเปิดเพลงไหม”

“..............”

“เธอยังไม่อยากพูดกับใจอีกเหรอ” จริงใจละสายตาจากถนนด้านหน้าหันไปมองคนตัวโตที่อยู่ข้างๆแทน

“ขับรถดีดีจริงใจ”

“เย้!เธอพูดกับใจแล้ว” จริงใจฉีกยิ้มกว้าาง ยิ้มตาหยีใส่คนข้างๆอย่างมีความสุข

“.............”

“หิวไหม ใจซื้อของไว้มี่บ้านเยอะมากเลยนะ มีแต่ของโปร..”

“ขับรถไปเงียบๆได้ไหม” เสียงเจื้อแจ่วของคนตัวเล็กกว่าหยุดลงทันที

หัวใจของเค้าเจ็บจี๊ดราวกับมีคนเอาแอลกอฮอล์ราดแผลสดที่พึงล้มมายังไงยังงั้น

บรรยากาศที่น่าอึดอัดกลับมาอีกครั้ง จริงใจได้เม้มกัดริมฝีปากล่างของตัวเอง ในขณะขับรถ
เค้ามัวแต่ดีใจที่จอมทัพคุยกับเค้า

แต่เพราะคำพูดของจอมทัพเมื่อกี้ ก็ทำให้จริงใจถึงกับไปไม่เป็นเลยเหมือนกัน

จริงใจตีไฟเลี้ยวของรถเข้าทางด้านขวามือ ของถนน เค้าตัดสินใจแล้วว่ายูเทินร์รถและพาจอมทัพไปส่งที่บ้านของเจ้าตัวแทน เพราะจอมทัพอาจจะยังอารมณ์ร้อนแล้วก็ไม่อยากคุยกันเค้าเหมือนที่เจ้าตัวบอกจริงๆ

“ไปไหน”

“........”

“จอมถามว่าเธอจะไปไหน”

“จอมอาจจะยังไม่อยากพูดกับใจตอนนี้ งั้นใจจะพาเธอไปส่งบ้าน”

“แล้วแต่เธอ”

“อืม”

เงาจากแสงไฟสองข้างทางเท่านั้นที่ทำให้บรรยากาศภายในรถไม่มืดมัวจนเกินไป 

‘กูทำไรผิดขนาดนั้นเลยเหรอวะ’

‘มึงหนีกูมา ไม่อยากพูดกะกู 

แล้วยังจะเอายังไงอีก’

จริงใจมีคำถามพวกนี้อยู่ในหัวเต็มไปหมด แต่ไม่นานรถของเค้าก็ได้ขับมาจอดที่หน้าบ้านของคนตัวโตเป็นที่เรียบร้อย ที่บ้านปิดไฟเงียบ รวมถึงรถของจอมทัพไม่ได้อยู่ในที่จอดของบ้าน จริงใจเลยขับรถของตัวเองเข้าไปจอดแทน

“งั้นใจกลับเลยแล้วกันนะ ถ้าเธออารมณ์ดีเมื่อไหร่ค่อยโทรมา” 

“...............”

จริงใจหันไปมองหน้าคนตัวโตข้างๆที่ไม่ยอมพูดกับเค้าเลยซักนิด ตอนนี้จอมทัพอยู่ในสภาพกึ่งเปียกกึ่งแห้งก็ว่าได้ เค้าเลยคิดว่าถ้าตัวเองยิ่งกลับบ้านช้า หรือยื้อเวลาคุยกับจอมทัพตอนนี้เจ้าตัวต้องไม่สบายแน่ๆ ส่วนตัวเค้าเองอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว 

แต่นี้เล่นไม่คุยอะไรกับเค้าเลยตั้งแต่ยูเทิร์นรถมาเนี่ยนะ

เค้าไม่อยากจะทนรอแล้วเหมือนกัน
แล้วตอนนี้คนตัวเล็กรู้สึกถึงขีดสุดความอดทนของตัวเองกำลังจะหมดลง

“แล้วจะไปไหนต่อ” จอมทัพพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ก็ยังไม่หันมาสบตากับเค้าหลอกนะ

“กลับบ้านสิ” คนตัวเล็กหันควับมองอย่างไม่เข้าใจ จอมทัพไม่ได้มองเค้าเลยสินะ เลยไม่รู้ว่าเค้าอยู่ในสภาพชุดนอนเสื้อยืดตัวโคล่งพร้อมกางเกงวอมเรียบร้อยแล้ว

“หึ”

“จอมถ้าเกิดจะมากวนประสาทกันก็เอาเลยให้มันจบๆตรงนี้จะได้กลับไปนอน”

“กลับไปนอนหรือกลับไปคุยกับใคร”

“มึงเอาอีกแล้วนะจอมทัพ”

“พูดดีดีไม่ได้เหรอไง”

“แล้วความหมายที่มึงสื่อออกมากับกูนี่ดีจนกูต้องยิ้มตามมั้ง”

“อย่ากวนตีนจริงใจ”

“คำพูดนั้นเก็บไว้พูดกับตัวเองเถอะ” คิ้วของคนตัวเล็กขมวดขี้นเป็นปม ทำไมกันนะ จอมทัพถึงยังไม่เลิกนิสัยแบบนี้ซักที 

ทั้งดื้อ ทั้งไม่ฟัง ขี้ประชดประชัน

นึกว่าจะดีขึ้นเเล้วซะอีก

แต่

เค้าคิดผิด

ทั้งรถกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง แต่ในใจของคนตัวเล็กไม่ได้รู้สึกเงียบสงบขึ้นเลยซักนิด ยิ่งคำพูดของคนขี้ประชดด้านข้าง ยิ่งทำให้เค้ารู้สึกแย่ลงไปกว่าเดิม เค้ากะว่าจะมาง้อแล้วก็ขอโทษจอมทัพ แต่พอเจอคำพูดที่ไม่ให้เกียรติกันขนาดนี้

เค้าก็เริ่มอยากจะพับโครงการง้อจอมทัพเก็บลงใส่กระเป๋าเเล้วเอาไปทิ้งให้มันรู้เเล้วรู้รอด

“ไล่กูดีจังเลยนะ”

“.............”

“เอาเถอะ ถึงจะพูดอะไรตอนนี้มึงก็ไม่เชื่อกูอยู่ดี” จริงใจหันหน้ามองคนตัวโตที่เอามองออกไปนอกรถเงียบๆ อย่าหงุดหงิด ปากบางเม้มเข้าหากันอย่างเหลืออด ตอนนี้หลอกความอดทนของเค้าหมดลงเเล้ว

“.............”

“ในสายตามึงกูคงเป็นคนขี้อ่อยจริงๆและจอมทัพ ไม่ว่าจะคบกันมาขนาดไหน มึงก็ไม่เชื่อใจกูเลยอยู่ดี”

“.............”

“ถ้าเรื่องแค่นี้มันทำให้มึงอึดอัดมาก งั้นลองเลิกกันแบบจริงๆดูไหมละ”

“จริงใจ!” 

“หึ!ทีแบบนี้ยอมพูด” จริงใจแสยะยิ้มอย่างหมั่นไส้ ก่อนที่จะหันหน้าไปทางข้างนอกรถ โดยที่ไม่สนใจว่าคนตัวโตที่อยู่ข้างๆจะโมโหแค่ไหน

“มึงพูดจาอะไรของมึงห๊ะ!” จอมทัพเสียงดังขึ้น จนน้ำเสียงเกือบจะติดไปทางตะหวาดด้วยซ้ำ

“แล้วตัวมึงพูดจาอะไรของมึง”

“...........”

“คบกันมากี่ปี เคยเชื่อใจกันบ้างไหมวะ” คนตัวเล็กหันหน้ามองคนขี้โมโหอีกครั้ง 

จอมทัพเสตาไปอีกทางนึง แทนที่จะสบตาเค้า

“เออ กูรู้คำตอบมึงละ กูจะกลับ”

เค้าเปิดประตูรถออกด้านคนขับออก เดินตรงไปยังประตูบ้านของจอมทัพทันที

แล้วก็นะ ไม่รู้สึกถึงวี่แววของคนตัวโตจะเดินตามออกมา 

จริงใจได้แต่คิดว่า ถ้าเกิดว่าเรื่องแค่นี้จอมทัพยังไม่ฟังเค้าอีกเค้าก็คงจะต้องปล่อยจอมทัพไปจริงๆ 

มันเหนื่อยนะ กับการที่อีกคนนึงไม่รับฟังเหตุผลของเราทั้งๆที่เราพยายามจะบอก

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมา

มันก็คือความไม่เชื่อใจทุกครั้ง

จริงใจเดินออกจากประตูบ้านหลังใหญ่ เดินเรียบๆจากซอยออกไปเรื่อยๆ เค้าคิดแค่ว่าอยากรีบเดินให้เร็วที่สุดเพราะว่าซอยนี้มันเป็นถนนที่กว้าง แต่ดันเปลี่ยวฉะมัด

ไม่เป็นไรหลอกจริงใจ

อย่างน้อยก็มีรถอีกคันกำลังเข้าซอยมาแล้ว

จริงใจได้แต่ปลอบตัวเองซ้ำๆ เมื่อเห็นรถคันนึงกำลังขับเข้าซอยสวนทางกับเค้า

.

.

ปี๊นน 

.

.

เสียงบีบแตรจากรถที่ขับเข้ามาทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้ง เพราะแสงไฟของรถที่แยงตาตั้งแต่เข้าซอย ทำให้จริงใจไม่รู้ว่ารถคันนั้นเป็นรถอะไร แต่คนที่เปิดกระจกรถลงมา

“ยัยพี่ซาไพร้ มาเดินอะไรอยู่กงนี้”

ทำให้กระบอกตาของเค้าร้อนพล่าวขึ้นทันที

จริงใจหันไปมองน้องชายของจอมทัพที่กำลังส่งยิ้มตาหยีมาให้เค้า 

แค่เพียงเท่านั้นก็ไม่สามารถเบรกน้ำตาตัวเองให้อยู่ได้

“เดี๋ยวๆทะเลาะกับจอมทัพมาเหรอ” เจ้าของรถน้ำเสียงเปลี่ยนเป็นร้อนรนทันที ก่อนที่จะเปิดประตูรถลงมาอย่างรวดเร็ว

เค้าได้แต่พยักหน้าตอบ

“แล้วต้องปล่อยให้กลับบ้านเองแบบนี้เลย”

จริงใจพยักหน้าตอบอีกครั้ง

“ไอห่า เกินไปวะ”

จริงใจหันไปมองน้องชายของจอมทัพที่กำลังหัวเสียกับการกระทำของพี่ชายตัวเอง

มึงก็เกินไปนักรบ

จอมทัพยังไม่เห็นเป็นขนาดนี้

“งั้นรบไปส่งที่บ้านก่อน แต่แปปนะ”

นักรบเคาะกระจกรถตัวเองอีกครั้ง กระจกรถเปิดออก พร้อมกันน้องฮั่นที่นั้งอยู่เบาะข้างคนขับกำลังเอี่ยว

ตัวมาเปิดกระจก

“พี่จริงใจไม่สบายรึเปล่าครับ”

เสียงจากด้านในรถดังขึ้น

“ฮั่น รบขอวนรถไปส่งยัยจริงใจก่อนได้เปล่า”

“รบไม่เป็นไร ไปส่งหน้าปากซอยพอ เดี๋ยวเรียกแกรปมารับ” จริงใจรีบพูดสวนขึ้นมาทันที

“ก็ไปส่งที่บ้านเลยไงจะได้จบๆไม่ต้องสองต่อสามต่อ” นักรบขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

“หน้าปากซอยพอ กูเรียกแกรปแล้ว ได้คนขับแล้วด้วย” จริงใจพูดด้วยน้ำเสียงสดใส ปาดน้ำตาที่แก้มแบบลวกๆ เค้าไม่อยากให้นักรบเป็นห่วงเค้าจนเกินไป ดูเจ้าตัวสิ เค้ากับนักรบไปเล่นน้ำที่เดียวกันแท้ๆยังไม่เปียกเท่านักรบตอนนี้เลย

นักรบมองหน้าเค้าอีกครั้งเหมือนจะฃอยากถามอะไรต่อ แต่ก็ได้แต่ถอนหายใจใส่

“จะเอายังไงก็แล้วแต่ แต่ตอนนี้ขึ้นรถเถอะรบหนาวจะตายห่าอยู่แน้ววว” 

นักรบบ่นก่อนที่จะเปิดประตูฝั่งคนขับขึ้นไปนั้ง เค้าได้ยิ้มและส่ายหน้าอย่างเอื่อมระอากับเจ้าเด็กดื้อบ้านี้ ก่อนที่กำลังจะเปิดประตูรถด้านหลัง

แต่

ร่างกายของเค้าก็ถูกทำให้หยุดชะงักดื้อๆ

มือใหญ่กระชากข้อมือของเค้าจนเซไปชนกับอกแกร่งที่รอรับอยู่ด้านหลัง

“มึงกลับบ้านไปเลยนักรบ เดี๋ยวกูไปส่งเอง”

“ไม่ต้อง กูแค่ให้น้องไปส่งหน้าปากซอยแล้วจะเรียกแกรปกลับ”

จริงใจสบัดมือของจอมทัพออกก่อนที่จะพยายามเอื้อมมือไปเปิดประตูรถของนักรบ

แต่ 

ไม่สำเร็จ

“กลับกะกูแล้วมันทำไมจริงใจ!” จอมทัพเริ่มขึ้นเสียงอีกครั้ง

“มึงยังไม่เลิกบ้าอีกเหรอจอมทัพ!” 

แน่นอนและว่าคนอย่างเค้าก็ไม่มีทางให้จอมทัพขึ้นเสียงใส่ฝ่ายเดียวแน่

“กูเหนื่อยแล้ว มึงกลับไปนอนเถอะ แยกย้ายกันตรงนี้เลย”

“เดี๋ยวมึงจะไม่สบายเอา น้องก็จะไม่สบาย” ทำไมนะ ใจเค้ายังเป็นห่วงคนตัวโตตรงหน้าอีก

“จอมไปส่งนะใจ ขึ้นรถเรานะ”

“นะครับ”

มึงมาแบบนี้อีกแล้วนะจอมทัพ

จริงใจเดินตามแรงจูงของจอมทัพไปที่รถก่อนที่ตัวเองจะเดินไปหานักรบ 

พูดคุยอะไรกันซักอย่างแล้วรถของนักรบก็เคลื่อนตัวออกไปช้าๆ 

จอมทัพกลับเข้ามาในรถอีกครั้ง 

พร้อมกับความเงียบและความอึดอัดเหมือนครั้งแรกที่เค้าไปรับจอมทัพขึ้นรถ

“ใจจอมขอโทษ” เค้าอยากให้เรื่องนี้จบลงซักที ตอนนี้จริงใจคิดว่า การพูดขอโทษจอมทัพจะเป็นสิ่งเดียวที่เค้าทำได้เเล้ว

“ถ้าไม่ชอบก็บอก จะให้ขอโทษยังไงก็บอก แต่อย่าไล่ให้ไปคุยกับคนอื่นแบบนี้”

“อืม ขอโทษที่ไม่น่ารัก”

“อืมใจก็ขอโทษเหมือนกันที่สนใจคนอื่นมากกว่าเธอตอนเล่นน้ำ”

“ยอมรับแล้วเหรอ”

“จะบอกว่าไม่ได้เป็นแบบนั้นเธอเชื่อเหรอไง”

“.............”

“ขอโทษนะ ขอโษที่ปล่อยให้กลับคนเดียว ขอโทษที่ทำให้โมโห ขอโทษที่เป็นต้นเหตุ”

“......”

“ถ้ายังไม่หายโกรธ ต้องทำยังไงถึงจะหาย”

“ไปคิดตอนถึงบ้านแล้วกัน”

_______________________________________________________________

“จอมเข้าไปอาบน้ำนะ เดี๋ยวใจเตรียมเสื้อผ้าให้”

คนตัวเล็กนำหน้าคนตัวโตก่อนที่จะเปิดประตูให้ จอมทัพเดินขึ้นห้องไปแล้ว ตอนนี้เค้ากำลังไปหาเตรียมน้ำเเล้วก็ยาเอาไว้ให้จอมทัพ เพราะจอมทัพอยู่ในสภาพตัวชื่นๆมากเกินไป คนตัวเล็กกังวลว่าจอมทัพจะไม่สบายไปแน่ๆ

แล้วจอมทัพไม่สบาย คือ คนที่ดื้อที่สุดในโลก แม้แต่จริงใจก็เอาไม่อยู่

เมื่อเตรียมยาและน้ำเสร็จเรียบร้อยคนตัวเล็กก็ย้ายตัวเองไปที่ห้องนอน ก่อนที่จะจัดแจงหาเสื้อผ้าของจอมทัพ มาเตรียมเอาไว้ให้

"จอม ใจเอาเสื้อผ้าวางไว้ข้างนอกนะ"

คนตัวเล็กตะโกนผ่านประตูสีขาวนวล

"ครับ"

จริงใจล้มตัวลงนอนกับเตียงหลังใหญ่ หวังว่าจอมทัพจะออกมาเร็วๆนะ ตอนนี้เค้าทั้งเหนื่อยแล้วก้ทั้งเพลียเต็มที

ไม่กี่นาทีคนตัวเล็กที่อยุ่บนเตียงก็เผลอหลับไป แต่ไม่ทันไร ก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงไดร์เป่าผมที่ดังขึ้น แม้ว่าจะเปิดอยุ่ในห้องน้ำก็เถอะ 

จอมทัพคงเห็นเค้านอนหลับเลยปลีกตัวไปเป่าผมทีห้องน้ำละมั้ง

จริงใจลุกเดินไปเปิดประตูห้องน้ำ มองเห็นจอมทัพที่กำลังเป่าผมตัวเองลวกๆ จอมทัพอยู่ในสภาพผมฟูฟอง ชี้ไม่เป็นทรง ท่อนบนเปลื่อยเปล่าเห็นรอยสักและหน้าอกที่สมส่วน ส่วนท่อนล่างเจ้าตัวใส่กางเกงขายาวสีกรม เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"จอมทำเธอตื่นเหรอ"

จอมทัพมองหน้าจริงใจที่โผล่เข้ามาในห้องน้ำเพียงเล็กน้อยผ่านทางกระจกบานใหญ่ ก่อนปิดสวิทไดร์เป่าผมพร้อมกับวางมันไว้ที่เค้าเตอร์


"เสียงนิดเดียวใจก็ตื่นเเล้ว"

"เสร็จพอดี งั้นไปนอนเถอะ" จอมทัพเปิดประตูกว้างขึ้น พร้อมจูงข้อมือคนตัวเล็กให้ออกมาที่เตียงพร้อมกัน

ท่ามกลางความมืด แสงไฟจากนอกบ้าน ทะลุรอดผ่านเข้ามาทางช่องเล็กๆระหว่างผ้าม่านและกระจกบานใหญ่ ทั้งจริงใจและจอมทัพ ต่างไม่พูดอะไรกันออกมาซักคำ ทั้งคู่นอนอยู่ใต้ผ้านวมผืนใหญ่เงียบๆ 

ปกติเเล้ว ไม่เค้าก็จอมทัพนั้นเเละ จะเป็นคนเข้ามากอดคนใดคนนึงเสมอ ก่อนที่จะหลับกันไปทั้งอ้อมกอดแบบนั้น

แต่ตอนนี้

อึกอัดชิบ

จริงใจคิด

"จอม หลับยัง" จริงใจเปิดปากพูดหลังจากห้องเงียบเป็นเวลานาน

"ยัง"

"ยังไม่หายโกรธใจอีกเหรอ" คนตัวเล็กหันตะแคงข้าง ลอบมองคนตัวสูงผ่านแสงน้อยๆ ที่ผ่านเข้ามาในห้อง

จอมทัพไม่ตอบ

"ต้องทำยังไงเหรอ ถึงจะหายโกรธ" คนตัวเล็กขยับตัวกอดจะวาดแขนเล็กๆหาคนตัวโตที่นอนอยู่ข้างๆ ก่อนจะซุกหัวทุยๆของตัวเองลงไปกับหน้าอกของคนขี้งอนข้างๆ

"ปีหน้าไม่ไปเล่นเเล้วเนาะ จะได้ไม่เป็นแบบนี้อีก" คนตัวเล็กพูด ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนที่กำลังมองการกระทำของเค้าอยู่

"ปึทึีเเล้วเธอก็พูดแบบนี้" จอมทัพตอบกลับ พร้อมหันมองไปทางหน้าต่าง

"จอม มองใจหน่อยน้าาา" จริงใจยันตัวขึ้นเล็กน้อย จับใบหน้าของคนที่กำลังงอน ให้หันมามองที่เค้า

จุ๊บ

มันต้องแบบนี้อีกเเล้วสินะ

"ใจขอโทษนะครับ"

จุ๊บ

"ขอโทษนะที่ทำผิด"

จุ๊บ

"ขอโทษนะครับ"

"จูบ"

คนตัวเล็กหยุดชะงักทันที

"จูบก่อนเเล้วจะหาย"

ริมฝีปากเล็กยกยิ้มให้กับคนกำลังนอนอยู่ข้างๆ ก่อนที่จะจูบลงไปอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากเล็กขบเม้นริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างใจเย็น ลิ้นเล็กๆแตะไปที่ริมฝีปากของคนแสนขี้งอนช้าๆ เพื่อเป็นการขออนุญาติให้ลิ้นเล็กๆของเค้าสอดเข้าไป จอมทัพเปิดโพลงปากเพื่อให้ลิ้นนุ่มๆเข้ามารุกล้ำอย่างง่ายได้ ลิ้นทั้งสองตวัดพันเกียวกันไปมา อย่างไม่มีใครยอมใคร จนเกิดเสียงที่เฉอะแฉะไปทั่วทั้งห้อง


รสจูบของจริงใจ

เหมือนกับของหวานที่อร่อยที่สุดในโลกของจอมทัพเสมอ

ไม่นานคนตัวโตก็จับเอวของคนตัวเล็กกว่า ยกขึ้นมาบนตัวของเค้าโดยที่ริมฝีปากของพวกเขายังประกบกันอยู่

"พอใจยัง" คนด้านบนถามคนที่เอาแต่ใจอยู่ด้านล่าง

"หายโกรธนิดนึงเเล้ว" คนตัวโตกว่ายืดตัวขึ้นนั้ง จริงใจต้องจัดท่านั้งตัวเองใหม่ เพราะตอนนี้ตัวเองนั้งค้อมอยู่บนตัวของจอมทัพเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แขนเล็กๆวาดโอบคอของคนตัวโตที่พึงลุกขึ้นนั้ง

"แล้วต้องทำยังไงถึงจะหายโกรธ" 

คนตัวเล็กด้านบนกระซิบที่หูของจอมทัพ ก่อนที่จะขบเม้มใบหูนั้น ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากเล็กมายังแก้มของเค้า ย้ายมาเลื่อนๆจนถึงลำคอ จอมทัพเชิดหน้าขึ้นเพื่อให้คนที่อยู่ด้านบนตัวขยับได้ถนัด ปากเล็กๆขบเม้มลำคอของเค้าอย่างแผ่วเบา ลิ้นเล็กๆลากผ่านไปที่คออีกฝั่งนึง พร้อมกับขบเม้มอีกครั้ง

จอมทัพก็ยังคงทนต่อแรงยั่วยุของสิ่งมีชีิวิตตัวหอมที่อยุ่ข้างหน้าไม่ไหว มือจับเอวเล็กกดสะโพกมนให้ถูกกับความแข็งขืนที่อยู่ด้านล่าง ถูเข้าออกไปมาจนรู้สึกร้อนระอุอยู่ที่ช่วงสะโพก จริงใจหยุดซุกซนตรงคอของเค้า ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อย เพราะความเสียวซ่าน

"ถอดเสื้อออกครับ"

น้ำเสียงแหบพร่าของคนตัวสูงที่กำลังมอมเมาเค้าด้วยการถูสะโพกของเค้าช้าๆเอ่ยขึ้น ตอนนี้จริงใจสติของจริงใจเหลือน้อยลงเต็มที ได้แต่ทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย

"ของจอมด้วย"

คนตัวโตด้านล่างหยุดการกระทำของตัวเอง เพื่อรอให้คนตัวเล็กถอดเสื้อของทั้งเค้าและของตัวเองออก เผยให้เห็นถึงผิวขาวเนียน กระทบกับแสงไฟน้อยๆ ที่ลอดผ่านเข้ามาในห้อง

จอมทัพประกบปากจูบอีกครั้ง คร่าวนี้ทั้งรวดเร็วเเละเล้าร้อนเกินกว่าที่จริงใจจินตนาการเอาไว้เยอะ มือหนาลูบไล้ที่แผ่นหลังของเค้า ก่อนที่จะผละริมฝีปากออก ริมฝีปากหนาลากผ่านไปยังลำคอ จริงใจเชิดหน้าขึ้นด้วยความเสี่ยวซ่านก่อนจะมีความเจ็บแปลบขึ้นมา เพราะคนตัวโตกัดที่คอระหงส์ของเค้า


มือข้างหนึ่งของจอมทัพยังทำหน้าที่ลูบไล้ไปที่ขอบกางเกงของจริงใจก่อนจะลากมือผ่านทางช่องแยกของสะโพก มือเล็กละจากคอของร่างสูงด้านล่าง เปลี่ยนมาเป็นจับไปที่แก่นกายของคนตัวโต ก่อนที่จะรูดขึ้นลงตามความยาวช้าๆ

"ซี๊ดดด"

จริงใจดึงมือของตัวเองออก ก่อนกระเถิบตัวลงไปที่เตียงด้านข้าง มือหนึ่งดึงกางเกงขายาวของจอมทัพออกซึ่งคนตัวโตให้ความร่วมมือเป้นอย่างดี ก่อนที่จะเป็นจอมทัพในสภาพเปลือยเปล่า

จอมทัพขยับตัวไปพิงหัวเตียงก่อนจะมองการกระทำของคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังส่งสายตาหวานฉ่ำมาให้เค้า จริงใจจับขาจอมทัพแยกออก ก่อนที่จะพาตัวเองมาอยุ่ตรงกลางระหว่างขาของจอมทัพ คนตัวเล็กค่อยๆ ถอดกางเกงตัวเองช้าๆ จอมทัพมองภาพตรงหน้าอย่างพอใจ

อยากจะจับมาฟัดให้แหลกคามือ

แต่ขอดูก่อนสิ ว่าคนขี้ยั่วข้างหน้าจะทำอย่างไร

จริงใจก้มหน้าลงมาจูบจอมทัพอีกครั้ง ก่อนที่จะค่อยๆเลือนริมฝีปาก ประกบลงที่ยอดอกที่ชูชันของคนตัวโต มือขาวค่อยๆจับไปที่แก่นกายแท่งใหญ่ตั้งตระหง่าอยุ่กลางตัว ก่อนที่จะกดปลายหัวและลูบวนช้าๆจนน้ำใสไหลปริ้มออกมาตารอยแยก

"อืมมม" เสียงครางต่ำของจอมทัพ ทำให้จริงใจยกยิ้มอย่างพอใจทันที ก่อนที่จะค่อยๆเลือนริมฝีปากอีกครั้ง ปากเล็กๆ กดจูบลงไปที่แก่นกายร้อนอย่างแผ่วเบา ลิ้นเล็กลากเลียผ่านรอยแยกที่มีน้ำใส่ๆปริ้มออก คนตัวเล็กค่อยๆครอบริมฝีปากลงกับแก่นกายช้าๆ ดูดดุ้นจนแก้มตอบลง ผงกหัวขึ้นลงไปมา ก่อนจะเงยหน้ามามองมายังคนที่โดนครอบงำอยู่ จอมทัพมองการกระทำนั้นซ้ำเเล้วซ้ำเล่า เสียงครางต่ำผ่านลำคอ มือหนาลูบมาที่กลุ่มผมนุ่ม เชิดหน้าขึ้นพร้อมความเสียวซ่านที่ได้รับ สวนสะโพกรับจบจังหวะขึ้นลงของปากเล็ก

"จะ...ใจ จอม จะ อาา.. สะ...เสร็จ..."

จริงใจได้ยินดังนั้นจึงช่วยจอมทัพโดยการครอบโพงปากให้ลึกลงไปอีก จอมทัพสวนสะโพกถี่ๆเข้ามาในปากของเค้า เพียงไม่กี่ครั้งคนตัวโตที่ถูกปรนเปรอก็กระตุกเกร็งปล่อยน้ำรักเข้าไปในปาก เค้าคิดว่ามันน่าจะลึกพอจนลงคอของคนตัวเล็กเลย

"แคร่กๆ" 

เค้าคิดไม่ผิดจริงๆด้วย

"ขอโทษนะที่รัก"

"อืม"

จริงใจลุกขึ้นมานั้งค่อมบนตัวจอมทัพอีกครั้ง จอมทัพลูบกรอบหน้าเล็กของคนบนตัวที่มีเหงือซึมออกมา พร้อมกดจูบแทรกลิ้นร้อนเข้าไปอีกครั้ง รสฟาดในปากเล็กทำให้จอมทัพคิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ทำให้ความต้องการลดลงเลย ในไม่ช้าแก่นกายของเค้าก็กลับมาแข็งขืนอีกครั้ง มือหนาสอดนิ้วชี้และนิ้วกลางในปากเล็กๆ คนตัวเล็กรู้หน้าที่ดูดดุ้นนิ้วอยู่ซักพัก ก่อนที่มือหน้าค่อยๆแหวกสะโพกกลมมนทางด้านล่าง นิ้วเรียวค่อยๆวนที่ปากทางรักที่จีบเป็นรูป ก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปทีละนิ้วจนมิด

คนตัวเล็กเชิดหน้าขึ้น สูดปากเพื่อดับความเสียวซ่าน 

"อ๊ะ..หะ...หายโกรธ ยะ...ยัง" เสียงเล็กๆกระซิบลงที่ใบหูของคนตัวโต สลับกับเสียงครางกระเส่าเบาๆเมื่อนิ้วทั้งสอง โดนจุดเสียวกระสันภายใน

"ตอนนี้อยากให้ทำอะไรมากกว่ากัน ระหว่างหายโกรธ" ริมฝีปากหนาครอบไปยอดอกลิ้นร้อนเลียเล็กน้อย

"กับเอาใส่เข้าไป" นิ้วยาวยังทำหน้าที่อย่างดี 

"ทะ...ทั้งสะ..สอง อย่าง" ตอนนี้จริงใจหัวสมองขาวโผลนแทบจะไม่มีสติเหลืออีกต่อไปแล้ว

"โลภมากจังเธอ" จอมทัพยกยิ้ม ก่อนที่จะถอดนิ้วเรียวของตัวเองออก ยกสะโพมนขึ้น พร้อมกับสอดใส่ความเป็นตัวตนของเค้าช้าๆ เข้าไปในช่องทางแคบ แก่นกายคอยๆโดนกลืนกินไปจดมิดลำ จอมทัพสูดปากด้วยความเสียวซานซึ่งไม่ต่างกับคนตัวเล็กที่อยู่ด้านบน ที่รู้สึกว่าท่านี้ัมันลึกจนจุกไปหมด

ใช่

มันเป็นท่าที่ทั้งสองคนชอบ

เพราะมันทำให้ทั้งสองคนใกล้กันมากที่สุด

"ขยับเลยจริงใจ" เสียงของจอมทัพออกคำสั่ง คนตัวเล็กที่แทบจะไม่มีสติเหลืออีกอยุ่เเล้ว ยกสะโพกขึ้นลงช้าๆ ก่อนจะค่อยๆเพิ่มความเร็วขึัน คนตัวโตเอนตัวลงกับหัวเตียง มองภาพที่เซ็กซี่ด้านหน้าอย่างเพลินตา จังหวะขึ้นลงอันเร่าร้อน เสียงครางที่ดังก้องและแหบพลาทำเอาคนโตขย่มถึงกับต้องสวนสะโพกกับไปเพิ่อให้โดนจุดเสียวด้านในของคนตัวเล็ก ช่องทางที่บีบรัดทำให้อารมณ์ของเค้าพุ่งสุงขึ้น


คนตัวโตดันตัวเองขึ้น ก่อนที่จะกอดคนด้านบนที่ยังโยกควงสะโพกอยุ่บนตัวเค้า ปากหนาครอบลงที่ยอดอกอีกครั้ง ก่อนจะย้ายไปทำรอยรัก ไว้ที่คอ อีกหลายจุด ปกติเเล้วคนตัวเล็กจะไม่ค่อยยอมให้เค้าทำนอกร่มผ้าหลอกนะ ก่อนที่จะพลิกตัวคนตัวเล็กให้นอนอยุ่ใต้ล่าง ยกขาเรียวขึ้นพาดที่ไหล่ที่จะกระหน่ำสะโพกใส่ร่างเล็กด้วยความเร็วและแรงจนเกิดเสียงกระทบกันอย่างน่าอาย

"ธะ เธอเป็น อาาา ของใคร"

"ปะ เป็นขะ อ๊า.. จะจอมทัพ" เสียงเล็กตอบกลับ ก่อนจะโดนริมฝีปากหนากดจูบและสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปอีกครั้ง


"อ๊ะ อ๊าา จะ..จอม บะเบาหน่อย"

"อาา อย่ารัดแน่นจริงใจ"

"อ๊ะ จอมม จะใจบอก วะว่า อ๊ะ อ๊ะ เบาหน่อย" 

นอกจากไม่เบาลงเเล้วสะโพกหนายังสวนกระแทกเข้าไปจนลึก แรง และรวดเร็ว จนทำให้คนตัวเล็กถึงกับอยากกระเทิบหนี แต่ว่าคนด้านบนจับสะโพกเค้าเอาไว้ซะก่อน

มือหนาค่อยรูดแก่นกายขนาดพอดีมือของคนด้านล่างให้อยุ่ในจังหวะเดียวกัน ร่างเล้กบิดเร่าด้วยความเสียวกระสัน ไม่นานนัก ร่างเล็กก็กระตุกเกร็ง น้ำรักขุ่นไหล่เต็มมือของคนตัวโต

"อาา แปปนะครับ จอมยังไม่เสร็จ"

คนตัวโตพลิกคนใต้ล่างให้นอนคว่ำลงไปกับเตียง ก่อนแหวกสะโพกมน ฝั่งตัวตนใหญ่ของเค้าเข้าไปในช่องทางแคบอีกครั้ง พร้อมกับกระหน่ำรัวสะโพกใส่คนใต้ล่าง


"ที่รัก เรียกชะ ชื่อ อาา"

"จะ อ๊ะ จอม ระ แรงอีก

"อาา จริงใจ"

"ระแรง อีก อึก" เมื่อโดนกระหน่ำเอวซ้ำแก่นกายพอดีมือของคนตัวเล็กก็ชูชันขึ้นมาอีกครั้ง จอมทัพรู้สึกถึงอารมณ์ของอีกคนที่ปะทุขึ้น เลยจับสะโพกมนให้ยกขึ้น จัดเข่าให้อยู่ในท่าที่ถนัด สะโพกของเค้าขยับเร็วและแรงขึ้นอีกครั้ง ก่อที่จะโน้มตัวไปจูบตามแผ่นหลังของคนตัวเล็ก


"จะจอม..อ๊ะ  อ๊ะ...."

"ว่าไงครับ" จอมทัพใช้มือข้างนึงจับรูดแก่นกายของคนตัวเล็กอีกครั้ง

"รัก"

"อาาาา"

"รักจะ จอมม ที่ สะ สุด เลยนะ อ๊ะ เบาหน่อย"

"จอมก็รักเธอ"



"วันนี้เธอต้องโดนเราเอาจนตายแน่จริงใจ" 

คนตัวโตเสยผมขึ้น ก่อนที่มือหนาจะรูดก่อนกายเล็กอีกครั้งทั้งเร็วและแรงตามจังหวะของเอวตัวเองที่กำลังขยับอยุ่

เหมือนพายุลูกใหญ่ที่โหมกระหน่ำใส่คนตัวเล็กอย่างบ้าครั้ง เสียงครางและเสียงเรียกชื่อของทั้งสองคนสลับกันไปมา ก่อนที่จอมทัพครางต่ำและสถบออกมาเพราะความเสียวซ่านอีกครั้ง ดันแก่นกายเข้าไปจนลึกที่สุดพร้อมกับปลดปล่อยตัวตนเข้าไปในตัวของร่างเล็กที่หอบอยู่ข้างใต้ ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวลงไปนอนทับร่างเล็ก ทั้งที่แก่นกายยังแช่เอาไว้

"จอมทัพไมครั้งนี้อึดแบบนี้อะ ใจจะตาย"

"ก็เธอทำให้จอมก่อนอะ มันปล่อยไปแล้วรอบนึงไง"

"คราวหน้าไม่เอาแบบนี้เเล้วเนาะ ร่างจะพัง" คนตัวสูงจุ๊บแก้มใสๆที่ชุ่มเหงือของคนตัวเล็กอีกครั้ง ก่อนที่จะขยับเอวด้านล่างที่กำลังเชื่อมต่อกันอยู่ แก่นกายยังไม่อ่อนตัวเท่าไหร่

"อ๊ะ.. จอม พอแล้วไหม๊"

คนตัวโตกระแทกเข้าไปอย่างแรงอีกครั้ง

"งั้นเธอนอนเฉยๆ เดี๋ยวจอมทำเอง"

"อ๊ะ อาาาา จะ จอมมม พะ พอก่อนนนนน"


จริงใจก็ได้แต่คิดว่า การเล่นน้ำสงกรานกับคนอื่นยังไม่หมดแรงเท่ากับ

การเล่นน้ำกับจอมทัพบนเตียงเลยซักนิด

_____________________________________________________


ถ้าคุณว่าตอนนี้ ใสใส คุณคิด ถูกค่ะ

ยาวลากเลือดเหมือนกัน
อย่าลืมไปคอมเม้นในจอยนะคะ
ขอบคุณค่ะ


รัก

ไร้ท์เอง
SEEVIEW